Ruh arındırma ünitesi

Hepimizin hayatı bir dolu yaşanmışlıklar silsilesi…“ Hayatta aldığımız her zevki, ona muadil bir ıstırapla öderiz” demiş ya Peyami Safa ustamız, ne kadar muhteşem bir hayat özeti yapmış aslında anlayana. Yazmak, ruhun arındırılması bir anlamda. Yazdıkça hafifliyor, içinde birikenleri rafa kaldırıp yeni başlangıçlara yer açıyor insan. Bundan daha başarılı bir terapi ne olabilir? Açıkçası ben başka bir cevap bulamıyorum bu soruya. Pek çok edebiyatçıya güç vermiş bir hikâye vardır çok sevdiğim Sait Faik Abasıyanık’a ait…“Haritada Bir Nokta” adlı öyküsünün sonunda geçer ustanın şu cümleleri:
“Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da bir hırstan başka ne idi? Burada, namuslu insanların arasında sakin, ölümü bekleyecektim; hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütüncüye, kalem, kâğıt aldım. Oturdum. Adanın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkarttım. Kalemi yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım...”
Düşünsenize kim bilir kaç yazara ilham kaynağı olmuştur bu hikâye, kaç yazarın hayatını değiştirmiştir ve kaç yazara yol göstermiştir bu yazma serüveninde…
Burgazada’yla özdeşleşmiş usta kalem, yazdığı öykülerle iyi insan olabilmenin anahtarını sunar okuyuculara; fakat vefasızlık ve yazdıklarının anlaşılmadığını düşündüğü sıralarda yazmaya tövbe eder ve söz verir kendi kendine bir daha yazmamak adına. Lâkin; öyle bir aşktır ki yazmak Sait Faik için, tutamaz sözünü ve çıldırasıya bir istekle tekrar başlar yazmaya…
Çocukluğumdan beri ben de vazgeçemedim bu aşktan. Üniversitede Türkoloji bölümünü seçmem de zaten bu aşkın peşinden koşmam sebebiyleydi.
İnsanların seni anlamadığını düşündüğün an, ansızın kırılıveriyorsun kalbinin en orta yerinden. Sonra yaşadığın inzivanın ardından, ruhun coşkuyla yazmaya dönmeni istiyor tekrar.
Ruhun arındırılması da bu noktada devreye giriyor. İnsanın ruhunda solan çiçeklerin yeniden yeşermesi ne güzel bir değişim müjdecisi. İnsanın içinde biriken zehir, kusulmaya gebe. Zehirlenen bir ruhu, hangi ilaç kurtarabilir?
Yaz! Yazdıkça arın, dinginleş ve yeniden doğ!
Hayat; başlangıçlar ve bitişler arasında gidip gelen bir çizgiler bütünü. Sizde durumlar nasıl bilmem; ama bende bu çizgiler oldukça fazla. Her yaşanmışlık, anlatılmaya değer bir birikim, paylaşılmaya değer bir deneyim.
Daracık bir dehlizden çıkıp okyanusun uçsuz bucaksız enginine açıyorum gözlerimi. Güneş tüm görkemiyle tepede parlamakta… Bir bakıyorum beni anlayan insanlar tam karşımda durmuş, gözlerimin içine bakıyorlar. Yeni bir şeyler duymak ister gibi. Hissediyorum. İşte o an yaşadığımı anlıyorum… Yazmak; yaşanmışlıklardan aldığımız ilhamla, her şeyi geride bırakıp yeniden başlamak… Yazmak.

Bihter CAN