Mustafa Denizli kovuldu mu?

Mustafa Denizli Hoca, benim yerim çok sağlam demeye dediğine göre demek ki şimdiden iş gelecek sezon için iş aramaya başlamış demektir.
Mustafa Denizli Türkiye’nin en başarılı teknik direktörüdür. Üç büyük takımımızı şampiyonluğu ulaştırmayı başarmıştır. Daha doğrusu üç takımda şampiyonluk fotoğrafına girmeyi başarmıştır. Kim bilir üç olmasa bile iki ayrı takımda bu kareye girmeyi başarmış bazı malzemeciler de mutlaka vardır. Elbette Denizli Hoca gibi ulvi, Atatürkçü, Batıyı bilen, eğitimli tabii ki de kalifiye bir kişinin bir malzemeci ile bir tutulmasını yargılayanlar olabilir. Haklısınız, malzemecilik çok önemli bir görevdir ve asla küçümsenmemesi gerekir.
Aziz Yıldırım’ı eleştirebilirsiniz, hatta ona kızabilirsiniz ve diktatör bile diyebilirsiniz. Biraz tanıdık geldi galiba, neyse geçelim, ama bir tek bu toprakların çocuğu olduğunu inkar edemezsiniz. Nike ile Puma arasındaki kirli savaşta kahramanca durmasını becermiş, içeri girip hapis yatmış, ama kesinlikle Fenerbahçe gibi bir güzide kulübün haklarını asla ezdirmemiştir. Bunu kişisel bir mücadele olarak görmemiş, yerli bir duruşun bir devamı olarak ele almıştır.
Hepimizin Pennsylvania’daki zatın 10 metrekare bir odada ibadet ile meşgul olduğuna inandığımız bir ortamda FETÖ örgütüne karşı kahramanca mücadele etmiş ve sonunda kendisine yöneltilen tüm suçlamalardan beraat etmeyi becermiştir. İşte Aziz Başkan lütfedip size vakit ayırırsa, Mustafa Denizli’nin Fenerbahçe’nin şampiyonluğu katkılarını aktarabilir. Veya zahmet etmeyin, susması da aynı anlamı taşır.
Tabii gündüzmaçı için deniz otobüsü ile Bursa’ya giden Fenerbahçe kadrosundaki oyunculara Ramazan günü zorla şeker yedirilmesi gibi önemli icraatları vardır hocamızın. Bu da gittiği hiçbir takımda sevilmemesinin, benimsenmemesinin de anahtarı olsa gerek.
Pekiyi, bu kadar kilit görevlere gelmesini nasıl yorumlayabiliriz? İsterseniz, niçin eşinden ayrıldıktan sonra kariyerinin dip yaptığını magazin basınından da öğrenebilirsiniz.
Aynı Mustafa Denizli Hoca, Avrupa Futbol tarihinin en kötü, en başarısız ve en yeteneksiz hocasıdır. Bunun çok ağır bir yargı olduğunu düşünenler çıkabilir. Kanıtlayalım. Şampiyonlar Ligi’nde Denizli’nin yaşadığı hezimetten daha kötüsünü yaşamış ve camiasına yaşatmış ikinci bir hoca yoktur. Buna futbolda ikinci sınıf ülkelerin üçüncü sınıf takımları da dâhildir. Mustafa Bey, bırakın dış saha maçlarını, kendi sahasındaki üç maçı da kaybetmeyi becermiştir. Bu şimdiye kadar egale dahi edilememiş, kırılması güç, değiştirilmesi teklif dahi edilemez bir rekordur. Bu da nereden çıktı, galiba hatlar karıştı?
İşte eski Türkiye bu kadar içi dolu, her şeyi bilen, Atatürkçü oldukları için halka tepeden bakma gücünü kendinde gören insancıklarla doludur, Onlar Batı’nın nurunu taşırlar. Hepsi birer Promoteus’tur. Varlıkları bile bizim gibi ölümlüler için bir nimettir. Onlar sayesinde bizim gibi ikinci sınıf vatandaşlar İtalya’nın 30 yıl önceki haline uluşmayı anca rüyalarımızda hayal edebiliriz.
Onlar hükmeder, bizler yaparız. Onlar bizim efendilerinizdir. Çünkü bizler, “öküz Anadolu” çocuklarıyız. Ayıptır söylemesi, siz Selanik’te saz evlerde yaşarken, bizler bu kentte Ayasofya’yı temaşa ediyorduk.
80 yıllık parantez döneminde başkası olmadığı için ülkemizde el üstünde tutulan, ama uluslararası arenada esamesi bile okunmayan “şişirme” kahramanların sayısı oldukça boldur. Kemalizm dolması, ancak dışarıya kapalı, kimsenin ülkesini başka ülkelerle karşılaştıramadığı ortamlarda yutturulabilirdi. Tabii buna bir de bol bol “küçük Emrah” sosu ilave etmek gerekir.
Sonuç mu? 14 yıllık AK Parti iktidarı ülkemizi uluslararası rekabete açtı. Dövizimiz bitmedi, emperyalistler ülkemizi işgal etmedi, ama Mustafa Denizli türünden “bon pourl’orient” gibi değerlerin cilası döküldü. Laf aramızda köta de olmadı.