Satılık kelebek kanatları

Her zamankinden daha karanlık bir akşam üstü caddede yürüyordum.
Hafif rüzgarlı ve ertesi gün ölecek olan bir kelebeğin ömrü gibi bıkkındı hava.
Son kanadını çırpmaya ramak kalmış, üstündeki pullar bitmek üzereydi sanki.
Etrafta oradan oraya yürüyen insanlar vardı.
Kimileri evine hemen gidebilmek uğruna otobüse koşuyor, kimisi işsiz güçsüz dolaşıyordu.
Yüreklerinde sevda vardı bazılarının.
Mesela şuradaki kafeye yönelmiş elinde çiçek buketi olan adam gibi.
Yanık sevdalara hasret kalmıştım senden sonra.
Ben de kafeye girdim, az ötedeki masa boştu.
Oturdum, iki çay söyledim.
Tokalaşıp oturdular. Belli ki ilk buluşmaları...
Gözüm sana daldı, "Hayat, hayatta bu kadar garip olamazdı" serzenişi içimden geçti, tebessüm ettim.
Sen de bana böyle bakmıştın. Böyle tokalaşmıştık belki, böyle sevdalanmıştım...
Kulağıma bağrı yanık ince bir bağlama sesi geliyordu. Sol çaprazıma birkaç adam oturmuş, içlerinden biri bağlamayı ağlatıyordu...
Öylesine hüzünlü ve titrekti ki, sen çayını her içmeyişinde yüreğimi dağlıyordu yokluğun.
Ömür kısaydı be gülüm...
Kelebekler kanat çırpsa da, çiçek buketini alan kız mutlu olsa da, insanlar evlerine yetişmeye çalışsa da...
Kahverengi montlu adam saza her vuruşunda, şair ceketli gönlüm sana ölse de...
Hayat senden sonra hep kısaydı...
Gözlerim yaşardı...
Çayın çok soğumuştu.

Fatih Koca - @yazarmusveddesi