Keskin nişancıların gözleri ve çocukların elleri

Benim kimseye anlatamad ığım anlamlarım var. Anladığınızda çok geç olabilecek yazılmamış dizelerim var. Aman ümmet zarar görmesin, aman çocuklar üzülmesin diye 100 yılı aşkın süredir susmuşluğum, katlanmışlığım var. Benim üzmeye kıyamadığımı siz öldürmeye kalkarsanız kınımdan çıkıp ve bir daha yerine girmeyecek Zülfikar’ım var .

İçimde kahbe tuzaklar
İçimde nifak ve hedef
Denize karşı durup
Marşlar söylüyorum
Onlar daha çok küçük diye
Kimse duymuyor
Deniz gebe gibi böğürüyor
Deniz fitneden korkuyor
Uykusuz kanlı gözlerim
Balkonda çiçekleri solmuş bir saksı gibi
Kırmızı kırmızı gülümsüyor denize
Deniz dağ oluyor
Bayır Bucak oluyor
Madaya’da yakamdan düşürdüğüm
Cizre’de, Silopi’de kuruyor

Bu çocuklar dünyaya yakışmıyor diye öldürmeye başladığınızdan beri, ben bana yakışmıyorum. Şiir artık estetik bir hayat okuması değil, ellerimde keskin bir bıçak hatta namluya dönüşüyor. İçimde sinsi bir ressam savaş reprodüksiyonları çiziyor. İhanet şah damarımda vurdukça şiir de çileden çıkıyor.

Boğula boğula çoğalıyor
Nefret ve küfür
Kelimelere yakışmıyor estetik
Sığmıyor şiire
Sanat ve siyaset
Hiçbir felsefe gerçek değil
Keskin nişancıların gözleri
Ve çocukların elleri kadar

Kardeşim dediğim kafirle el ele vermiş beni arkamdan vuruyor. Beni kiralık katillere vurduruyor. Bin yıllık mirasa tek başına konmak için. Buraya kadar baylar! İhanetin gerekçesi olmaz. Ayağa kalkın ve itiraf edin. Af dileyin.

Ya da “Rabbim merhametimi bana geri ver.”