İnşallah

Gülçin Durman hanımefendinin İnşallah isminde bir öykü kitabı çıktı geçenlerde İz Yayıncılık’tan, demiştim. Herhalde çıkalı bir ay kadar oldu, belki daha da fazla. Sahaflar’da bulamamış, sipariş etmiştim. Üzerinden bir hafta geçti, yolum yine sahaflara düştü. Gelmiş olması gerek diye düşündüm, sipariş ettiğim sahafa sordum İnşallah’ı. Yine yok, yine yok. Yahu sahiden bitmiş sahaflar. Hiçbir aradığım kitabı bulamıyorum; ama KPSS setleri eksiksiz bir şekilde hep orada. Yazıklar olsun.

Ya Allah dedim, indim Beyazıt’tan Fevzi Paşa’ya, vardım kitapçıların şahı Ağaç Kitabevi’ne. Tak sordum kitabı, tak verdiler anında. İşde doğru enerci bu! Sahaf neymiş canım. O eskide kaldı artık. Ne varsa kitapevleri ve internet kitapçılarında var. Gerçi haklarını yemeyeyim, büyük yönetmen Mustafa Akkad’ın büyük filmleri Çağrı ve Ömer Muhtar’ın DVD’lerini buldum sahaflarda. Kısa günün kârı. Aldım hemen.

“Gün akşamlıdır.” Akşam oldu da ancak alabildim elime İnşallah’ı. Aldım da vuruldum hemen ilk birkaç cümlesiyle. On bir öyküden müteşekkil bu kitap. Kajagoogoo isimli bir öyküyle başlıyor kitap. Kajagoogoo seksenlerde ortaya çıkmış bir İngiliz New Wave müzik grubu. En ünlü şarkıları Too Shy, dinledim ve hiç beğenmedim. Zaten öykünün konusu bu değil. Size konuyu söyleyecek de değilim zaten. Kizzuwatna Benim Uzak Sevgilim isimli öykü var Kajagoogoo’nun devamında. Bu öykü de epeyce ilgi çekici, ben bayıldım açıkçası. Bayıldım derken yani çok sevdim, tıbbi bir durum söz konusu değil. Ya Apartman Kedisi Ziya’nın Son Aşkı’na ne demeli? Bir şey demem işte, gidin okuyun. Baktım kitap çok güzel, hemen gugılladım “Gülçin Durman kimdir, necidir, nasıl olur da bunca yıl kendisinden bihaber yaşamışımdır?” vesaire vesaire.

Sadece “Gülçin Durman kimdir?”in cevabını alabildim, onun dışında “Bunu mu demek istediniz?” deyip durdu gavurunicadı. Beylerbeyi şairi Nureddin Durman’ın kızıymış Gülçin hanım. Dergah, Hece, İtibar, Dil ve Edebiyat dergilerinde sayısız öyküsü çıkmış. Kardeşimin başucu dergilerinden Beyaz Bulut’ta -her yaştan çocuklara edebiyat dergisi- bir öyküsüne (Televizyon Çocuğu) daha rast geldim. O da şahaneydi. İnşallah, Gülçin Durman’ın ikinci öykü kitabı. İlki iki bin altı senesinde neşredilmiş; Kent Masalları İlke Yayıncılık’tan. Hemen sipariş verdim onu da.

Hâsılı ben Gülçin Durman’ı çok sevdim. Henüz okumamışlar için büyük bir hazine, bilenler için de büyük bir değer. Artık kendisinin iflah olmaz bir takipçisi olacağım muhtemelen. Gülçin Durman’a ol bu vesileyle şükranlarımı sunar, yollarına güller dökerim.