140 karakter

Twitter’ın; gönderileri, standart SMS uzunluğu olan 140 karakterle sınırlandırırken amacı; gençlerin internete ücret ödemeden nispeten daha ucuz olan kısa mesaj yoluyla haberleşmesini sağlamaktı.

Kimileri 140 karakter uygulamasının “dahiyane” oluşundan bahsediyor. Başlangıçtaki amacı bambaşka olsa da, bu dahiyane buluş sayesinde üretilen kısa metinlerin, okunurluğu artırdığı iddia ediliyor. Anlık haberleşme amacıyla gönderilen twitleri bir kenara bırakırsak, başlangıçta bütünüyle teknik gerekçelerle tasarlanmış 140 karakter özelliği, kısa sürede nice aforizmacı doğurdu içimizden. Kısacık cümlelerle özlü sözler türetme yarışına girdi herkes. Birbirinden kopuk onlarca kısa cümle...

Ayrıca farklı kaynaktan gelen ve disipline edilmemiş onlarca “şey” akıyor önümüzden. Bir şiirden alıntılanmış vurucu bir mısra, sonrasında “karnım çok acıktı” yakınması, ardından bir ölüm haberi, ardından başka bir şiirin başka bir mısrası. Aralarda fotoğraflar, komik video bağlantıları. Başımızı hızıyla döndüren ama ekranın başından kalktığımız an unuttuğumuz kelimeler. 140 karakter insanları kendine bağladığı için dahiyane bir buluş olabilir; ama şu bir gerçek ki, kesinlikle zihinsel faaliyetlere vurulan ağır bir darbe.

Kısa kısa cümlelere alıştığımızdan beri, uzun metinlere olan ilgi ve dikkatimizi kaybettik. Hiçbir konuda derinleşemiyoruz. Üstelik kısa cümleler kurarak yalnızlıklarını bertaraf etmeye çalışan ahali her yeni cümle kurduğunda, önümüzde aydınlanan, “1 yeni twit” ışığı, bizi kendine biraz daha bağlıyor. O mavi ışığa tıklayıp, yepyeni kısa cümleleri beklemeye koyuluyoruz.

Çok yakında kitap okuyamaz hale geleceğiz. Öyle ya; büyük Twitter fenomenleri koskoca kitapların tonlarca sayfada anlattığını 140 karaktercik kısacık bir cümlede anlatıyorlar bize. Durmadan özlü söz retwitliyoruz. Bu konuyla ilgili bana en garip gelen şey doğası gereği “etkileşim” yapmayan (örneğin cevap yazmayan, kimseyi takip etmeyen) devlet büyüklerimizin 140 karakterle sınırlanmış bir mecrada halka hitap etmeleri.

Söz gelimi cumhurbaşkanımızın birbirine bağlayarak arka arkaya yaptığı gönderiler. Tek tek okuduğumuzda hiç bir anlama gelmeyen ancak aşağıdan yukarıya doğru birleştirerek okuduğumuzda anlamı olan paragraflar.

Bu mu dahiyane buluş? Twitter yöneticileri bile, amaçlarının anlık haberleşme olduğunu ve üyelerinin Twitter’a bağımlı olarak yaşamalarını doğru bulmadıklarını söylüyorlar.

Bizi Twitter’a bağımlı hale getiren en önemli etkenlerden biri Twitter’ın kullanışlı sadeliği ise bir diğeri de işte bu 140 karakterli mesajların sürekli önümüzden akması.

Siz siz olun, Twitter’da bir hikayenin “vurucu” tek bir cümlesini takipçilerinize gönderip bol retweet alırken, uzun hikayeler okumayı; upuzun şiirlerin çarpıcı tek bir mısrasıyla fiyaka yaparken, o şiirlerin tümünü okuyup ezberlemeyi ıskalamayın.