Twitter'ın 10. yılı

Dün Twitter'ın kuruluşunun 10. yılıydı. Sosyal medya platformu #LoveTwitter etiketiyle doğum gününü kendi sosyal mecrasında kutladı. Bir platform olarak Twitter. Son tahlilde zararı faydasından çok. Saatlerce anlatabilirim.
Biz platform üretemeyiz mesela. Olmaz. Kırmızı çizgilerimiz var. Kırmızı çizgisi olan insan platform üretemez. Roman yazarken "bunu annem okuyacak" telaşıyla yazan insanlarız, bu kadar geniş olamayız. Doğum günü için hazırladığı tanıtım videosuna bakın Twitter'ın. Renksiz, cinsiyetsiz, dinsiz, ahlaksız. Tam bir platform havası var. Öyle gibi yani. Ama değil işte. Böyle bir iletişim biçimine hepimiz teslim olduk; bizi teslim aldı Twitter. Artık kaçışımız yok, manipülasyona açığız, onsuz yapamadığımız bir şeye dönüştü Twitter. Bize "özgürlük" olarak sunulan şeyin esiri olduk.
Başka türlüsünü düşünemiyoruz. O yüzden bir sonraki adımı da kurgulamaktan uzağız. Biri 'başka bir şey' yapacak, biz de onu kullanacağız. 'Üreten' efendidir, 'kullanan' köledir. Bu kadar basit.
Üstelik bir de "ciddi adamlar" (devlet adamları) eliyle Twitter'a kendi elimizle bir itibar da kazandırdık. Geçmiş olsun. Hainle, operasyon çekenle, zihinleri bulandıranla, hakaret edenle, küfür edenle; bunlarla mücadele etme görevi üstlenen başbakan, cumhurbaşkanı, vali, vekil, kaymakam, emniyet müdürü, asker herkes, ama herkes bir arada. Aynı platformda, aynı sahnenin bir dekoru olarak yer alıyorlar. Hepimiz ana üreticiye gönüllü insan kaynağı olarak hizmet veriyoruz.
Analiz derliyorlar bizden, algı yönetiyorlar, tam isabet hedeflenmiş reklamlar yapıyorlar.
Bir gün bir devlet adamının çıkıp:
"İnternette platform üretecek babayiğitler arıyorum" diyeceği günü iple çekeceğim.
#LoveTwitter
Hepimize de iyi uykular