İşte o başlık!

Bir daha hiç köşe yazmayacağımı sandınız değil mi? Bir an için ben bile herhalde yazmam bundan sonra demiştim. Mümtaz topluluğumuzdan bir okurumuzun hatırlatmasıyla kendime geldim doğrusu. Dile kolay 6 gündür yazmamışım hiç köşe. Yoksa siz fark etmediniz mi? Yazıklar olsun. Burada biz bizeyiz sanıyordum.
Tabi bu arada boş durmadım yine. Çay filan dağıtmadım canım. Bıktım çaycılıktan. Çöpleri de atmıyoruz zaten. Çöp kutusunda kendi kendilerine geri dönüşüyorlar. Yani inşallah dönüşüyorlardır. Sahici işler yapmaya başladım. Mesela röportaj işine atıldım. Yahut atandım. Soru sormak köşe yazmaktan daha zor geldi açıkçası. Mevlana İdris’ten zorla alabildiğimiz kısa cevaplardan sonra Bülent Akyürek ve Fatih Mutlu röportajlarında epey aşama kaydettik. Aslında yaptığımız iş mülâkat. Fakat nedense kendi aramızda röportaj diyoruz. Gazeteye yazacağımızda mülâkat oluyor yaptığımız iş. Tuhaf.
“Başucu filmlerim” meselesi var bir de. Yeni procemiz. Fena olmadı bence. Daha sonra da “başucu çekmecelerim” gibi bir şeye başlayabiliriz belki. Evet, kötü espri. Hiç mi olmadı? Ne var yani, hep babalar mı yapacak kötü esprileri? En azından ben bilinçli yapıyorum. Bu göz ardı edilemeyecek bir şey. Önemli.
Bu azmim karşısında yedek parçacı olmasına rağmen Ertuğrul abi bile duygulandı. Ve bu gazetede herkesin hayali olan mesajı attı. “IBAN’ını söyle çabuk. Sana harçlık göndereceğim. Bunu hak ettin.” İlk başta anlayamadım tabi. IBAN neydi, ben kimdim? Ezberimde bir TC kimlik numaram bir de telefon numaram var normal şartlar altında. Zorlayınca okul numaramı da söyleyebilirim bir çırpıda tabi. Harçlığımı babamdan alıyorum. Genelde bir şey hak ettiğim de söylenemez pek. Bir de telif, maaş filan demedi yalnız. Dikkatinizi çekerim, harçlık dedi. Bir yandan hor görüp diğer yandan üç beş verecekti anlaşılan. Olsun, o bir patron. Böyle şeyler yapmaya ihtiyacı var. Zaten benim de paraya ihtiyacım yoktu. Bu mesele hemencecik kapanabilirdi. Ta ki o soruya kadar…
O soruya geleceğim fakat önce iki çift lafım var habercilik anlayışıyla ilgili. Bu haber sitelerinin saçma sapan bir haber anlayışı var. “O soru” deyince bahsetmeden geçmek olmaz. İşte flu bir fotoğraf var. Haber başlığı da şu mesela: “İşte o lider şöyle rest çekti!” İnsan merak ediyor tabi. Tayyip Erdoğan yine mi İsrail’in ödünü koparttı filan diyoruz. Açıyoruz heyecanla. Fos. Meğer bi’ ilkokulun izci lideri okulun bahçesindeki kamp yerinde kantin fiyatlarına isyan etmiş filan. Rezillik. Geçen de Karar Gazetesi’nin bir manşetine rast geldim: “İşte o ‘görüşün’ belgesi!” Abi ne yapıyorsunuz siz ya? İlk sayfanın manşeti bir de. Dayanılır gibi değil.
Neyse işte IBAN’ı sordu, yok dedim. Akabinde sarsıcı soru geldi. İşte o soru: “Ya itibarın?” İtibar mı, yok artık. “Dergi değil miydi ya o?” dedim. Anında kovuldum. Tahammülsüz Ertuğrul Fındık. Bir aylık kötü espiri hakkımı kullanıyordum oysa. Ne var yani ne var? 82 Anayasası’nda var, açın bakın. Kişilik hakları filan. 25. madde. Mis. Kıdem tazminatı vermemek için anında geri aldı işe Ertuğrul abi. Korktu tabi. Olsun o bir patron. Alttan almak gerek, ihtiyacı var.
Ben de meseleyi daha fazla uzatmamak adına ATM kartımın üzerinde bulunan bir dizi numarayı yazıp mesaj attım. “Başında TC var mı?” dedi. Baktım yoktu. Facebook’ta ismimin başına TC ekledim hemen. TC Ayşe Beyza Çiçek. Fena olmadı. Ama Ertuğrul abi yine beğenmedi, “Gönder şu numarayı!” diye bağırdı arayıp. “TC değil hem. TR.” diye de ekledi. Baktım, TR de yoktu. Utanmadım, kartın fotoğrafını çektim, gönderdim. Bir sürü abuk subuk emoji gönderdi koskoca adam. “O IBAN mı kızım. IBAN mı o. Kart no o. Derhal IBAN no’nu öğren. Ok?” dedi. Ne bileyim ben hangisi IBAN, hangisi kart numarası. Kimse kartı alırken anlatmadı bana böyle bir şey. İkisi de aynı numara olsa ne olur sanki? Rakam israfı, başka bir şey değil. Aradım bankayı IBAN’ı öğrenmek için, bir de oraya rezil oldum. Ama bunu anlatmayacağım. Benim de bir gururum var, bazan.
Yazdıklarımızdan üç beş kuruş kazanıp akbil yükleyeceğiz diye çektiğimiz çileye bak. Komple rezalet.

Kaynak: Müstakil Gazete