Mütemadiyen felaket tellallığı yaptılar. “Türkiye kan gölüne dönecek” dediler. Cumhurbaşkanının şahsında ülkeyi ve devleti tahkirden sakınmadılar.
Çözüm süreci işlerken, kimi sürecin ihanet olduğunu söylüyordu, kimi de PKK’nın silah bırakmasının aptallık olduğunu savunuyordu.
AK Partiye ve onun liderine husumetleri, bir o tarafa savurdu onları, bir bu tarafa...
Ama asla sorun etmediler bu zavallı durumu.
Zira yegane hedefleri, beynelmilel şer güçlerinin başını istedikleri adamın gitmesi için kendilerine tevdi edilen ihanet vazifesini harfiyen yerine getirmekti.
Bu yüzden halka da küfrettiler, oy verip iktidara taşıdılar diye...
Ellerindeki bütün imkanları seferber ettiler amaçlarına ulaşmak için.
Tutarlılık, aydın namusu (?!), dürüstlük, ilkeli duruş, hiçbirinin hiçbir değeri yoktu bunların nezdinde.
Daha düne kadar aleyhinde söylenmedik söz bırakmadıkları terör örgütü ve onun siyasi uzantısı için bu kez lehte propagandaya başladılar.
Alladılar, pulladılar...
Eli kanlı teröristlerden, “yere izmarit atmayan çiçek çocuklar” ürettiler.
Ve sonra “el birlik olup hep birden salladılar” ülkenin istikrarını ve istikbara karşı verdiği mücadeleyi.
Daha fazla kan, daha fazla gözyaşı, daha fazla kin, daha fazla nefret ve daha fazla kaos gerekiyordu gayelerine kamilen ulaşabilmeleri için!
Safları sıklaştırdılar bu yüzden...
Tehdidin dozunu arttırıp, gerekirse memleketi bile gözden çıkarabileceklerini alenen ifadeden çekinmediler...
1 Kasım yenilgisi üzerine bir süre sesleri kesildi ama daha düne kadar her türlü övgüyü esirgemedikleri cinayet şebekesi tekrar işbaşı yapınca, bunlar da vakit geçirmeden eski pozisyonlarını almakta gecikmediler.
Son katliam akabinde aldıkları tavır da bunun kanıtı.
Terör örgütünün söylem ve iddiaları, bunların da gözleri kapalı altına imzalarını attıkları söylem ve iddialar cümlesinden artık.
Önce Cemil Bayık’ın tehditlerine ve sonra dönüp sözgelimi Hasan Cemal’in, Mirgün Cabas’ın yahut ismini saymaya gerek bile olmayan diğer kalemşorların söylemlerine bakın...
Bayık, AK Partiyi ve Cumhurbaşkanını devirinceye kadar savaşın devam edeceğini söylüyor tüm arsızlığıyla...
Bahsini ettiğimiz kalemler de üç aşağı beş yukarı aynı şeyleri tekrar ediyorlar.
Aralarında zerre kadar fark var mı Allah aşkına!
PKK üst yönetimi bir bildiri hazırlasa mesela ve bunu imzalamadan mezkur yazarlara gönderse, tamamı, hiç tereddüt etmeden kendi isim ve imzalarıyla bu bildiriyi, yazı diye kendi köşelerine taşıyabilirler.
Bu kadar bir, bu kadar aynı, bu kadar özdeşler yani.
Hepsi resmen ve alenen şirazeden çıktı ve bıçak kemiğe dayandı!
Allah, memleketin ve milletin akıbetini hayretsin.
Çözüm süreci işlerken, kimi sürecin ihanet olduğunu söylüyordu, kimi de PKK’nın silah bırakmasının aptallık olduğunu savunuyordu.
AK Partiye ve onun liderine husumetleri, bir o tarafa savurdu onları, bir bu tarafa...
Ama asla sorun etmediler bu zavallı durumu.
Zira yegane hedefleri, beynelmilel şer güçlerinin başını istedikleri adamın gitmesi için kendilerine tevdi edilen ihanet vazifesini harfiyen yerine getirmekti.
Bu yüzden halka da küfrettiler, oy verip iktidara taşıdılar diye...
Ellerindeki bütün imkanları seferber ettiler amaçlarına ulaşmak için.
Tutarlılık, aydın namusu (?!), dürüstlük, ilkeli duruş, hiçbirinin hiçbir değeri yoktu bunların nezdinde.
Daha düne kadar aleyhinde söylenmedik söz bırakmadıkları terör örgütü ve onun siyasi uzantısı için bu kez lehte propagandaya başladılar.
Alladılar, pulladılar...
Eli kanlı teröristlerden, “yere izmarit atmayan çiçek çocuklar” ürettiler.
Ve sonra “el birlik olup hep birden salladılar” ülkenin istikrarını ve istikbara karşı verdiği mücadeleyi.
Daha fazla kan, daha fazla gözyaşı, daha fazla kin, daha fazla nefret ve daha fazla kaos gerekiyordu gayelerine kamilen ulaşabilmeleri için!
Safları sıklaştırdılar bu yüzden...
Tehdidin dozunu arttırıp, gerekirse memleketi bile gözden çıkarabileceklerini alenen ifadeden çekinmediler...
1 Kasım yenilgisi üzerine bir süre sesleri kesildi ama daha düne kadar her türlü övgüyü esirgemedikleri cinayet şebekesi tekrar işbaşı yapınca, bunlar da vakit geçirmeden eski pozisyonlarını almakta gecikmediler.
Son katliam akabinde aldıkları tavır da bunun kanıtı.
Terör örgütünün söylem ve iddiaları, bunların da gözleri kapalı altına imzalarını attıkları söylem ve iddialar cümlesinden artık.
Önce Cemil Bayık’ın tehditlerine ve sonra dönüp sözgelimi Hasan Cemal’in, Mirgün Cabas’ın yahut ismini saymaya gerek bile olmayan diğer kalemşorların söylemlerine bakın...
Bayık, AK Partiyi ve Cumhurbaşkanını devirinceye kadar savaşın devam edeceğini söylüyor tüm arsızlığıyla...
Bahsini ettiğimiz kalemler de üç aşağı beş yukarı aynı şeyleri tekrar ediyorlar.
Aralarında zerre kadar fark var mı Allah aşkına!
PKK üst yönetimi bir bildiri hazırlasa mesela ve bunu imzalamadan mezkur yazarlara gönderse, tamamı, hiç tereddüt etmeden kendi isim ve imzalarıyla bu bildiriyi, yazı diye kendi köşelerine taşıyabilirler.
Bu kadar bir, bu kadar aynı, bu kadar özdeşler yani.
Hepsi resmen ve alenen şirazeden çıktı ve bıçak kemiğe dayandı!
Allah, memleketin ve milletin akıbetini hayretsin.
Bıçağın kemiğe dayandığı yer...
Reviewed by Habersizim
on
10:54:00
Rating:

Hiç yorum yok: