Aslanağzı - Mehtap Güneş

Onu tanıdığımda 3 ya da 4’ümdeydim...
- Dedeee bana da, ben de çiçek istiyorum
- Tamam çocuklar, yavaş!
- Herkes aldı mı şimdi?
- Bana kalmadı ama...
- Neydi bakim senin adın?
- Mehtap!
- Yarın da sana getiricem, anlaştık mı...
(gülümsedim, kendini özel hissettim, hafif kızararak bir küçük ses tonuyla):
-tamam
*
Kulaklarımda hayal meyal o nakarat:
- de-de
bi-ze
çiçek getir-di...
- de-de bi-ze çi-çek getir-di...
*
Ertesi gün...
Cami çıkışı
ucu bucağı bir ufuk çizgisi hizasında kaybolan cadde başı
o, elektrik direğinin dibinde beklemeye koyuldum
“yarın alamayanlara aslanağzı, söz” demişti, sözdü.
Tutar mıydı, tutardı ya, niye tutmasındı.
Ya unutursa, unutmazdı, sonuçta kendi demişti!
“Söz” demişti, söz!
*
Bekledim, bekledim, bekledim, sabırla,
pes etmeden, vazgeçmeden, bekledim,
beklemekten saniyeleri bezdirmiştim ki,
bir anda cadde başında bastonuyla belirdi.
- Haaaaa, aman ALLAH’ım (CC) geliyoooor!
*
Gelmişti,
ve tam da söz verdiği gibi gelmişti.
Renk renk,
elinde missss kokulu çiçekle...
Tek çiçekle gelmişti,
sadece benim için gelmişti,
bana özel gelmişti
-dede hani bizim çiçekler?
- çocuklar dün size verdim, bir kişi için bu, mehtap’tı değil mi adın
-(heyecanla atıldım, ismimi de bilmişti,
unutmamıştı): e-veeeeet!
- bu senin kızım
- Adı ne ki bunun
- Aslanağzı! Bak, parmaklarını böyle yapıyorsun, balı çıkıyor
- aaaaa. eveeet, ballll!
*
Üzerinden çeyrek asır geçti, unuttum sanıyorsunuz, unuturum sanıyorsunuz, öyle ya bunca yıllar içinde neler neler gördüm geçirdim, neler neler gördüm de bir çiçek ve bir dedeye hafızamda yer kalmaz, kalır mı ki sanıyorsunuz. Onun yeri benim hafızam değil ki kalmasın, onun yeri benim kalbimdi.
Ben tam çeyrek asırdır, adını sanını, kimdi neydi nerden geldi nereye gitti, hiç bilmediğim o bastonlu, 80’in üstündeki dede için dua ediyorum.
Hiçbir zaman da öğrenemedim! Bilemedim, isimlerin ne önemi vardı ki zaten. Bir ‘aslanağzı’ ve bir ‘değer’di benim için. Bir çiçekle çocuk gönlümü fethedişini, Mehtap unutur mu, ben bu kadar duygusuz olabilir miyim, nankör, vefasız,,, RABB’im ona -söylemek istemiyorum her nerede ise huzurlar versin.
“Altı üstü bir çiçek” deme, deyip geçme, bak Allah’a (CC), birbirini hiç tanımayan bir kulundan diğer bir kuluna, bir gönül aldı diye tam çeyrek asırdır, nasıl da dua ettiriyor!
“Unvan” peşinde koşma,
“ad” peşinde koşma
Adımı bilsinler, deme, isteme
bırak, iyilik kendi başına yürüsün
Bak Mevla’ya
tam çeyrek asırdır
bir kuluna bu olayı hatırlatıp
onun için nasıl da dua ettiriyor
bekleme
hiç kimseden
hiçbir şeyden
asla karşılık bekleme!
“Benim Rabbim var” de
O’na inan
O’na sığın
O’na güven!
Ve inan,
O, seni seviyor
hakikaten!