Almanya’ya göre, AB üyeliği Türkiye için tek çıkış mı?

Rusya’nın Suriye’den çekilmesi ve Merkel’in damdan düşer gibi ‘Türkiye’nin AB üyeliği gündemimizde yok’ açıklamasını bir arada okumayı deneyebiliriz. Rusya’nın Suriye’den çekilmesinin stratejik bir hamle olduğu, bir Ortadoğu PR’ı olduğu, Cenevre öncesi koz topladığı, neredeyse istediği her şeyi almış olduğu için büyük masraflarla katlandığı varlıklarını orada tutmasının artık anlamsızlaştığı, bu saatten sonra elbette Esed’i de gerekirse bir kalemde harcayabileceği tahmin edilmesi çok zor konular olmasa gerek.
Rusya’yı hiç bağlamayan ama Suriye’deki devrimcilerin elini kolunu bağlayan sözde ateşkes süreci ile ABD’nin, Türkiye’de patlayan bombaların sorumlusu olan PKK/YPG’nin sırtını sıvazlamaya ısrarla devam ediyor olması da bölgedeki denklemlerin keskin bir şekilde değişiyor olduğunu anlamamızda bize net ipuçları veriyor.
Peki bayram değil seyran değil, daha düne kadar Türkiye’nin vazgeçilmez pozisyonuna atıfta bulunarak tüm Avrupa’yı karşısına alma pahasına masada türlü çeşitli ‘tavizler’ veren Almanya Başbakanı Merkel’in üstelik ardı ardına yaptığı Türkiye ziyaretleri ve karşılıklı iyi niyet açıklamalarından sonra, u dönüşü sayılabilecek açıklamalarını nasıl yorumlayacağız?
Almanya’nın bu tavrını, Merkel’in Suriye’de çok kısa sürede bir şeylerin değiştiğini anlamasına yorabiliriz. Son kertede dış politikada ittifak zincirimizin potansiyel bir halkası olabilir Almanya.
Bu, Almanya için bizim için olduğundan daha elzem bir konu. Daha hayati. Mülteci meselesiyle birlikte ‘Avrupa’ idealinin çatırdamaya başlaması en çok Almanya’nın işine gelmez. Dolayısıyla bölgenin ‘her şeye rağmen’ en elle tutulur ortağı Türkiye ona göre.
Rusya’nın ‘çekilme’ hamlesi nasıl ki aslında bir mevzi kazanma taktiğiyse, Almanya’nın Türkiye’ye AB üyeliği üzerinden yüklenmesi de yelkenleri suya indirdiği diğer konularla ilgili (mülteciler, vize meselesi vs) mevzi kazanma taktiği olarak görülebilir. Merkel, Türkiye’nin Suriye, Irak, İran sınırındaki ‘sıkıntıları’ aşması için bir nevi AB üyeliğine ‘muhtaç’ olduğu varsayımından hareket ederek, üyelik meselesini, ödeyeceği sair konulardaki bedeller karşısında hamle alanını genişletecek bir faktör olarak kullanıyor.