Adam

Osmanlı Devleti, tebasının dinine karışmadığı gibi diline de karışmazdı.
Türkçe, hiçbir halka dayatılmadı. 400-500 sene Osmanlı bayrağı altında yaşayan Araplar, Bulgarlar, Sırplar, Arnavutlar hiç ‘Türkofon’ olmadılar.
Kendi dilini dayatmak, yerli dillere savaş açmak, Asyalıları veya Afrikalıları zorla “Frankofon” yahut “Anglofon” yapmak sömürgecilik alametidir.
Fransızlar, sadece 130 sene kaldıkları Cezayir’de öyle bir dil terörü estirdiler ki, kundaktaki bebekler bile Fransızca ağlar oldu!
Bir gün Frenklerin rahle-i tedrisinden geçmiş bir Cezayirli, Üstad Necip Fazıl’a Fransızca “Türkler bizi yüzyıllarca sömürdü” demiş, Üstad da ona şu okkalı cevabı vermiş: “Türkler sömürgeci olsalardı bugün burada benimle Fransızca değil Türkçe konuşur olurdun.”
***
Sene 1994.
Belki Şubat, belki Mart.
İHH’nın Zagreb/Hırvatistan’daki yazıhanesinde bir toplantıdayız.
Toplantıda Avrupa Milli Görüş Teşkilatları’nın genel başkanı da var.
Zagreb’deki Boşnak mülteciler konusu açılınca, “Buradaki Boşnak çocukların ana dillerini unutmamaları için de tedbirler almak lazım diyor” genel başkan.
Boşnaklarla Hırvatların aşağı yukarı aynı dili konuştuğunu, çocuklar Zagreb Camii Külliyesi’deki medreseye devam ettikleri için Boşnakçanın nüanslarını da koruyabildiklerini öğrenince rahatlıyor.
Bunu hürmet ve muhabbetle not ediyorum.
“İşte sömürgeciliğin anti tezi!” diyorum notumda;
“Boşnakların dillerini değiştirmek, onlara kendi dilini dayatmak şöyle dursun, ana dillerini unutacaklar diye endişelenen bu adamın davası ancak rahmani bir dava olabilir.”
O adam, Osman Yumakoğulları’ydı.
***
Evvelki gün vefat eden Osman ağabeyimize Cenab-ı Hakk’tan ganî ganî rahmet dileriz.
Mekânı cennet olsun.
İnna Lillahi Ve İnna İleyhi Raci’ûn.