Obsesif Sancılar

Ne unutulmaz günlerdi değil mi?
Hâlâ şair olarak kaldığım günler...
Kaç gün geçti aradan acaba? Sensiz kaç gece? Yokluğunun alışılmaz yalnızlığıyla dertleştim bu günde.
Sevmek mi bana yakışmıyordu, yoksa ben mi sevmeye layık değildim? Bilemedim.
Her seferinde daha fazla parçalanan yüreğim artık toparlanamıyor, seni ve içinden geçirdiği bütün herkesi gömüyordu mezara bir bir.
Bir şiir gelir ya hatrına, gülümsersin, ya da saçların düşmüştür önüne ard arda yakarsın beş sigarayı, ben seni tüm acılara rağmen sevdim. Tüm şiirlerin yürekleri gıdıkladığı kadar hüzünlü ve tüm ayrılıkların dirhem dirhem gelmişini geçmişini parçaladığı gibi sevdim.
Ben seni sevdim güzel kadın.
Gökyüzünün masumane gülüşü gibi sevdim. Yoksun bir baba şefkatinin sevgisi kadar sevdim.
Ve özür dilerim güzel kadın.
Yanında döktüğüm gözyaşı için, şair ve hatta bir yazar müsveddesi gibi sevemediğim için özür dilerim. Parçalanmış yüreğimle el sallıyorum yarım kalan tamlamamıza.
Haydi, gitmek istiyorsan artık vaktidir.
Zira senden sonra, hiç senden sonralarım olmayacak, git.
Sevmek, aşık olmak yetmedi, git.
Şair gibi sevemedim, yalnız bir yazar gibi inzivaya çekileyim.
Git, ciğerparem... git.
Tüm gitmelere inat, sen de git.