Neşemizi kaybetmek için bir sebep yok

Geçtiğimiz gün bir dostum “neşemizi kaybettik” dedi. Neşe bizim en değerli özelliklerimizden biridir. Biz neşemizi kaybetmemeliyiz. Sokaklarımız cıvıl cıvıl olmalıdır. En kötü şartlarda bile içimize dolduracak bir mutluluk oksijeni bulmalıyız. Bir dostumuzla iki kelime muhabbet etmeli, bir manzarayı ailemizle paylaşmalı, komşularımıza gidip, akrabalarımızla irtibat halinde olmalıyız.

Terör olayları, patlamalar ve yanı başımızdaki sürüp giden savaşın bizim neşemize kast ettiği aşikar. Ancak büyük bir vakarla, büyük bir tevekkül ve sınırsız bir imanla; cıvıklığa prim vermeden neşelenmeyi becermemiz gerekiyor. Bize gösterilen en kötü şartlar bile yeterince kötü değil emin olun. Elbette bomba dolu bir arabanın aramızda dolaşıp pimini masum insanların arasında çekip onları öldürmesi yeterince can sıkıcı. Üzücü. Yıkıcı. Ama bu yıkıcılığa teslim olursak baştan yenilmiş oluruz zaten. Hayatın olağan seyrini devam ettirmeliyiz. Büyük bir tevekkül içinde. Bir münevver aydınlığında her şeyin farkında olarak. Ferasetle. Neşe ile eğlenceyi birbirinden ayırarak. Neşenin diri tutan gücünü kullanarak, eğlencenin dejenere edici gücüne teslim olmadan. İşte böyle ince bir çizgide… Aciz değiliz. Güçsüz değiliz. Sahipsiz değiliz. Yenilmiş yok olmuş değiliz. Eğer mesele sayı ise çok olan biziz. Eğer mesele manevi güç ise iman gibi muhteşem bir silahımız var. Neşemizi kaybetmemiz için bir sebep yok yani. Hasbünallah. Ve niğmel vekil.