Muhammed Ali gibi olmak

Sokakta iki kişi kavga ediyor. Tekme tokat, sille yumruk, kafa diz dalıyor birbirine. Kavga fena sert. Ayarı sert kavgalar uzun sürmez. En azından benim şahit olduklarım uzun sürmedi. En babasından bir dakika. Haydi bir buçuk olsun. Kavga seyircileri daha ne olduğunu anlamadan kopan ve biten bir patırtı. Tyson'ın boks müsabakası gibi. Tyson'ın da boks müsabakaları çalan gongun ardından bir kaç dakika içinde biterdi.

Günlerce öncesinden gazeteler, radyolar, televizyonlar ve afişlerle duyurulan müsabaka izlemeye gelen büyük kalabalık bekledikleri, kallavi bilet paraları ödedikleri, ne giysem derdi dahil hiç değilse bir saat gardrop derdi yaşadıkları bu büyük müsabaka, gongun bir iki dakika sonrasında göz açıp kapayıncaya nakavt ile bitmesiyle pek mutlu olduklarını sanmıyorum.

Tyson'ın rakipleri neye uğradıklarını bilmeden iki seksen yere uzanır, tabii olarak da yedikleri demirden yumruğun tesiriyle gövdelerinin düştüğü yerin elli metre uzağına fırlamış şuurları kafataslarına dönüp durumu anlayıncaya kadar itiraz eder, gardı dağılmış savrularak saldırmaya çalışır, antrönörü ve yardımcıları tarafından zorla yahut sürüklenerek ring dışına sürüklenirdi. Tyson'ın rakipleri daha ‘abi, çok sert girdi, insafsızca vurdu’ der miydi bilmem.

Bizim sokaklar, en galiz küfürleri eden, coluk gibi kubaranların, horoz gibi diklenenlerin birbirlerine sert dalmasının hemen ardından kavgayı yarıda kesip ‘Abi, ama sen de çok sert dalıyor, çok pis vuruyorsun’ deyip kavgayı bitirdiğine tanık olmuştur.
***
Muhammed Ali'nin müsabakaları öyle değildi. 15 raund sürerdi. Muhammed Ali, seyircisine de, rakibine de insaflı bir gösteri sunardı. Buna bir ziyafet denir mi bilmem, ancak bütün Türkiye ertesi gün Muhammet Ali’nin dansını, mimiklerini, sataşmalarını, aparkat ve sağlı sollu direklerini konuşurdu.

Tyson’ın rakiplerinin ladin gibi devrildiği, Muhammet Ali’nin rakiplerinin boş çuval gibi olduğunu söylesem teşbihim yerinde olur. Yani Muhammed Ali hem seyircisine, hem de rakibine merhametli davranırdı. Her iki kesimin durum ve sonuca itiraz ettiğini sanmıyorum. Seyirci ‘Hadi be oğlum yeter indir artık', rakibi nakavt olmaya razı olacak kadar bitkin, hiç de indirici bir yumruk olmasa bile, Muhammet Ali'nin en uygun hamlesini değerlendirip boş bir çuval gibi bırakıverirdi sanki.

Velhasılı kelam Muhammed Ali'nin müsabakaları niçin bu kadar uzun sürer, Tyson’ın müsabakaları niçin başlar ve hızla biterin cevabını bizim sokaklardaki kavgalara bakınca çözdüm.

Merhametsizce, her türlü küfür, bel altı vuruşla dalıp sert gidenlerin, itip kakanların, beklemedikleri sertliği görüp mızıyarak ‘Abi, sen de amma insafsız vuruyorsun’ diyerek hem suçlu,  hem arsız, hem utanmaz oluşları meseleye dahil değil elbette. Kaçınılmaz kavgalarda Muhammed Ali gibi olmak lazım.

Kaybedenin itiraz edebileceği tek bir argüman bırakmadan.
Ne deyim ki...
Meramı pek de saklı olmayan bu yazıyı bir cümleyle bitireyim gitsin.
Merhamet güzeldir...
İyidir iyi.
Vesselam.