İnsan fetişizmi

Ünsiyet kurmak bizi daha mahir yapıyor.
Ünsiyet kurmanın yolu çaba göstermek ve irtibata geçmekle mümkün.
Yetmez, fikretmek ve zikretmek gerek.
İnsan olmaklığımızın serüveni hem kolay değil, hem zahmetli.
İmkansız değil.
Kötü ile iyi olanı birbirinden ayıran hakiki ve hakikatli farkı sorduğunuzu var saysam, hiç düşünmeden kötü olanın bir çok şey ile irtibat kurduğu halde ünsiyet kuramadığını, kurduysa bile bir arıza olduğunu söylerim.
Ünsiyet kurmak meselenin künhüne ermek ve varmak için olmazsa olmaz.
İnsan insanın kurdudur ile insan insanın yurdudur hükmüne bizi vardıran şey işin künhüne varıp varmamakla alakalı.
Şahsen ben insan insanın yurdudur fikrine meftunum.
Eşya ile insan ile kurduğumuz ünsiyet fikretmeden, akletmeden başka bir şeye dönüşüyor.
Fetişizme yahut kıymet bilmezliğe.
Her ikisinde de vardığımız ve durduğumuz yer arızalı bir zemin.
Vazgeçilmez olan yahut herhangi bir sebepten naşi hak ettiği kıymetin verilmemesine.
İki uç.
Biri hakikatte hiç hak etmediği kadar saygı, öteki hak ettiği halde takdir edilmeyen saygı.
Her ikisinin de bir insanoğlunda tezahür etmesi mümkün.
Şaşırmamak lazım.
Sevdiğini tam sevmek, sevmediğinden de tam tersi nefret etmek nasıl bir ruh hali ile mümkün olur sanıyorsunuz ki?
İşin vahim tarafı, öteki kişi ve eşya ile olan bütün münasebetler bu minval üzerinde sürdürülüyor.
Bir insanın, bir fikrin yahut eşyanın bendesi olunca, öteki insan, fikir ve eşyaya düşman olmanın izahı nasıl mümkün?
Bu bir kolaycılık desem işin içine düşmanlık duygusunu karıştıracak kadar abartmayı anlamlandırmak güç.
Bu bir ruh hastalığı adeta.
Mavi rengi severken, kırmızıdan nefret etmeyi bana kim izah edebilir?
Renk üzerinden bir misal verdim.
Siz bu misali bir şablon olarak çevrenizde irtibat kurduğunuz her şey için kullanabilirsiniz.
Bir görün ahvalinizi.
Kuşku duymuyorum ki, bir kaç ayakkabı, giysiler ve aksesuarlarınız arasında, hatta çevrenizdeki insanları severken bile bu denli keskin bir yerde bulursunuz kendinizi.
Mesela, şeyhini bütün öteki bütün şeyhlerden üstün görmek, öteki şeyhleri hakir görmek, onun doğrusunu doğruların en doğru ve tek doğrusu görmek hangi aklın, fikrin ve vicdan ın sonucu olabilir?
Ya kendi kavmini?
Ya kendi ideolojisini?
Eşyanın fetişizmi olur da fikrin ve insanın fetişizmi olmaz mı sanıyorsunuz?
Bal gibi oluyor.
Yoksa, mübarek Kur’an’ın ‘Mümin Müminin ancak kardeşidir’ emri bil marufuna aykırı savruluşun sebebi başka ne ola ki?
Bu bize yakışmaz.
Hangi bize mi?
Müslümanlara canım.
Müslümanlara.