‘Gezi ruhu’nun sorun çözmeyen kafa konforu

Bir artist torunun adını Gezi koymuş. Artvin Cerratepe’deki maden inşaatına karşı çıkan bir grup polisle çatışmış, ağaçları devirip ağaçları korumak için barikat yapmışlar. Twitter’dan diren Cerratepe twitleri ‘trend’ olmuş, ünlü sanatçılar Gezi ruhunun yeniden canlandığını söylemiş, Cerratepe’ye destek mesajları yayınlamışlar. Gazeteler manşetler atmış, haber siteleri bölge halkının haykırışını duyuran videolar yayınlamışlar. Muhalif islamcılar ‘adaletten’ dem vuran Facebook gönderileriyle yüzlerce beğeni toplamışlar. Ot, diken ne kadar site varsa ‘zalimin zulmüne’ vurgu yapan manifestolar yayınlamışlar. Alkış toplamışlar. Herkes vazifesini yapmış olmanın verdiği huşu ile hatta bu duygunun şehvetiyle rahatlamış. Mutlu olmuş. 17 milyon ton bakırı nasıl gün yüzüne çıkaracağımızla ilgili kelime söyleyen yok. Bu bakırdan ağaçlar için vazgeçsek yarın başka bir maden için nasıl hareket etmemiz gerektiğine dair bir şey söyleyen yok. Doğayı tahrip etmeden yeraltı kaynaklarını nasıl işleyebileceğimize dair fikir beyan eden yok. Torununun adını ‘Gezi’ koymakla işin içinden sıyrılamıyorsun. Tıpkı ‘Türkiye kötü yönetiliyor’ cümlesini sürekli tekrar ederek hiçbir soruna çözüm getiremediğin gibi. Talepsiz eylem ve önerisiz karşı çıkış kafası, gezi kafası, sahibine müthiş bir konfor sağlayabilir. Muhalifliğin dayanılmaz konforunu sunabilir ona. Ama “ne yapalım, nasıl yapalım” diye sorduğumuzda cevap alamayız çoğu zaman. ‘Hain AKP yaşam alanlarımızı tahrip ediyor’ diye karşı çıkılan şey arabaların üzerinden geçeceği yol. Yani ilk olarak karşı çıkanların arabalarıyla üstünden geçeceği yol. Muhalefet makul olmalıdır. Makul olmayan muhalefet, muhalefet sahibine kafa konforu sağlar ama sorun çözmez, yanlış yapanı doğruya yönlendirmez. Gezi kafası işte böyle bir kafadır.