Bomba

Hayatı boyunca çalışmış, didinmiş en büyük hayaline kavuşmuştu. Biraz akrabalardan topladığı, biraz dişinden , tırnağından artırdığı biraz banka kredisi derken bir ev sahibi olmuştu. Bomba düştü, ev kül oldu…
Deli gibi aşıktı. Gözü dünyayı görmüyordu. Onsuz yaşamak fikrini hiçbir hücresi kabul etmiyordu. Günün birinde beklediği cevabı aldı. O kız onu seviyordu. Artık evlilik üzerine hayaller kuruyorlardı. Hatta doğacak çocukları kız olursa adını Esma koyacaklardı. Bomba düştü, kız öldü…
Bütün yatırımını oğlunun tahsili üzerine harcadı. Hocalar tuttu. Özel okullarda okuttu. En sonunda oğlu tıp fakültesini kazandı. Bomba düştü, oğlu öldü…
Onca yıl gurbette ağır işlerde çalıştıktan sonra nihayet memleketine dönmüş ve kendi iş yerini açmıştı. Bomba düştü, iş yeri yok oldu…
Evinin direğiydi.Sığındıkları tek barınaktı. Çocuklarının babasıydı. Her akşam vakti içini bir heyecan kaplar, aralanmış bir perdeden gözlerindeki umut sokaklara akardı. Her tıkırtıyı o sanıp kapıya koşardı. Çünkü Aşk bazen kapıyı çalmadan açanlara dair bir hikayedir. Çocuklar çıldırmış gibi kapıya saldırır, onu kenara iterdi. Sarılmaya doyamazdı. Bomba düştü, kocası öldü…

Bir dumandan öte değil gördüğüm

Meyve bahçeleri
Dağlarda kızaran
Gün entarisi
Şiirin sıcak yeri değil
Sadece bir duman

Dumanın arkasında
Sinematograf bir aşk
Belki helal bir aş
Besmeleyle başlanmış bir iş
Ne çok şey

Hepsi dumanla kayboldu
Düşler kaldı geriye
Kırılmış cam parçaları gibi
Parlak can yakıcı
Bir de Kimsenin bilmediği
Kahramanlık hikayeleri

Gürültülerden sonra duyduk
Ölümün ve ayrılığın
Can tanelerinin
Siren seslerine
Karışmış
Hayata isyan ederken
Rabbine şükrü unutmayan
Feryatlarını

Duyduk ama görmedik
Her yeri sinsice kaplayan
Altında adam
Altında kadın
Altında çocuk
Altında parçalanan
Gözde kalan göz hakkı
Kulda kalan kul hakkı
Duman
Duman
Duman