Suriye’deki askerlerimizi ortada mı bırakacağız?

Dünyanın bütün şeytanlarının ittifak ıyla üzerine bela yağdırılan Suriye Devrim, muhtelif cephelerde her şeye rağmen ilerlemeye devam ediyor.
Ahrar-ı Şam öncülüğündeki mücahitler Halep civarında, Ceyş-ı Nasr öncülüğündeki mücahitler ise Hama civarında yeni mevziler kazandılar, elhamdülillah.
Bayırbucak Türkmen bölgesinde ise ellerinde kalan son mevzileri tutabilmek için yeni bir savunma hattı oluşturuyor devrimciler.
Bu hat, Türkiye’nin de savunma hattıdır.
Devrimcilerin koruduğu veya kaybettiği her mevzi, Türkiye’nin koruduğu veya kaybettiği bir mevzidir.
Devrimciler ne kadar ilerliyorlarsa Türkiye o kadar ilerliyor; emniyet sahasını o kadar genişletiyor.
Devrimciler ne kadar geri çekiliyorlarsa Türkiye o kadar geri çekiliyor; kendisine diş bileyen Rusya ve İran devletleri ile onların piyonları olan Esed ve PYD karşısında gardını düşürdükçe düşürüyor.
Türkiye, devrimcilerin savaşına yardım etmekle yetinemez, hele ‘ne umduran ne öldüren’ yardımlarda bulunmakla hiç yetinemez; Türkiye o savaşın kendi savaşı olduğunu idrak edip adam gibi savaşmak mecburiyetinde.
1974 Harbi’nde Kıbrıs’a nasıl aralıksız sevkiyat yaptıysa, Suriye’ye de aynı şekilde aralıksız sevkiyat yapmalıdır.
“Suriye’ye ordumuzu gönderelim” demiyoruz, ordumuz zaten orada; devrim ordusu bizim ordumuz.
Ve o ordunun hiçbir komutanı, Türkmen veya Arap, İslamcı veya ‘orta şeker’, kesinlikle hiçbiri, Türkiye hakkında “Gereken neyse yapıyor” demedi daha. Diyemedi.
Neyi bekliyoruz Allah aşkına?
Cenevre’yi mi?
Yapmayın!