Devlet Beyannamesi

“Anayasa” kelimesi beşerin haddini aşan bir iddia içeriyor sanki.
Kutsiyet atfedilmeye, putlaştırılmaya çok müsait.
Aşırı bağlayıcı bir havası var.
Beton gibi duruyor.
Nehrin akışına kapılmakta müşkülat telkin ediyor.
Niye “anayasa” demekte ısrar edelim ki?
“Devlet Beyannamesi” diyelim.
Kastettiğimiz şey, ilk ve son tahlilde, tam olarak odur. Devletin kendini tarif edişidir.
Aman dikkat: Kendini tarif ederken gevezelik etmesine izin vermeyelim devletin.
Kısa ve öz olsun “devlet beyannamesi”. Şöyle mesela: “İsmim Türkiye Cumhuriyeti, şu sahayı kaplarım, vatandaşlarımın cümlesine hizmet için varım, idare şeklim ana hatlarıyla şöyle şöyledir, gerisi milletin temsilcileri tarafından yapılacak kanuni düzenlemelere kalmış.” Bitti gitti.
“Anayasa Mahkemesi” kadük olsun, buharlaşıp gitsin.
“Devlet Beyannamesi Mahkemesi” komik kaçacağına göre hiç olmasın öyle bir mahkeme.
Cumhurun reyine dayanan idareciler kafalarına göre yönetsinler ülkeyi. Kafalarına göre yaptıkları şeyler menfi şeyler olursa cumhur onların icabına baksın. Cumhur baksın, oligarşik zümreler değil.
“Ne? ‘Kafalarına göre mi’ dedin?”
Aynen öyle dedim.
Millet çoğunluğunu temsil eden siyasetçilerin kafalarına göre hareket etmek herhalde üç-beş tane hakimin kafasına göre hareket etmekten daha akıllıca olur.